Wielu z nas ma trudność ze skontaktowaniem się z Wewnętrznym Dzieckiem, ponieważ istnieje obawa, że gdyby życie zależało tylko od niego, to zostanie zdominowane przez absurdalne i niedopasowane do rzeczywistości zachcianki.

Wewnętrzne Dziecko bywa osobowością niechcianą i postrzegającą siebie jak kłopot dla wszystkich innych osobowości. Tymczasem dla nas jako całości, osobowość Wewnętrznego Dziecka jest odpowiedzialna za zasoby takie jak zabawa, zachwyt, radość, a często również połączenie z innymi. Jednakże osobowość ta, jako że jest z natury mało dojrzała, może postrzegać wiele SPOSOBÓW realizacji swoich potrzeb, jako POTRZEB samych w sobie. Stąd może prosić o rzeczy, które z punktu widzenia osobowości bardziej racjonalnych będą się wydawały abstrakcyjne.

Praca z Wewnętrznym Dzieckiem nie polega zatem na zaspokajaniu jego ZACHCIANEK, ale na zaspokajaniu jego POTRZEB. Część z nas błędnie chce “ujarzmić” rozkapryszone Wewnętrzne Dziecko, by nie dyrygowało naszym życiem. Błędnie robimy to poprzez albo całkowitą negację tych zachcianek, albo masowe ich spełnianie. Praca polega natomiast na zdiagnozowaniu potrzeb, które KRYJĄ SIĘ pod tymi abstrakcyjnymi zachciankami.