O mnie

No dobra, ale w skoro tak, to po co do tego potrzebny jest trener? Przecież skoro każdy wybiera sam kierunek swojego życia, i właśnie napisałem, że trener nie powinien się do tego mieszać, to jaka w takim razie powinna być jego rola? I dlaczego jest niby tak, że osoba, która na takie kursy przychodzi nie wie tych wszystkich rzeczy o rozwoju, tylko potrzebuje kogoś (obcego), żeby jej te wszystkie rzeczy powiedział… (Tego akapitu nie kieruję do osób, które i tak mają z góry wyrobione na zdanie na temat wszystkich trenerów i wrzucają wszystkich do jednego wora, bo im akurat nie mam zamiaru dawać satysfakcji tłumaczenia się. Ten akapit kieruję do osób, które okej, mają jakieś wątpliwości, mają swoje zdanie w temacie, ale jednak są ciekawe innej perspektywy. Po prostu szukają odpowiedzi.)

Aby na to pytanie odpowiedzieć, trzeba określić dwie rzeczy:

1. Czym jest w ogóle rozwój osobisty i co wchodzi w jego skład?
2. Dlaczego większość z nas nie ma w tych obszarach kompetencji, które byłyby wystarczające do realizacji życiowych celów?

Zacznijmy zatem od punktu (1). Oczywiście, można wyróżnić wiele aspektów rozwoju osobistego, jednak wg mnie składają się na niego 4 główny filary (o czym mówię również na nagraniu z Przemysławem Barańskim i Krzysztofem Kijasem z JakTestowac.Pl tutaj) :

• Wyznaczanie, dekompozycja i monitorowanie celów. W to wchodzi również utrzymywanie motywacji do działania oraz zarządzanie sobą w czasie, ponieważ to są zasoby do realizacji celów.
• Komunikacja interpersonalna (w spotkaniach 1:1, w grupie, w tym wystąpienia publiczne i komunikacja pisemna)
• Uczenie się jako metaumiejętność – czyli jak się uczyć (czego się uczyć, jak się uczyć efektywnie i szybko, z jakich źródeł itd.)
• Kontakt ze sobą / relacjonowanie się ze swoimi emocjami
• Inne aspekty, takie jak przywództwo, praca w zespole, radzenie sobie ze stresem, radzenie sobie z krytyką itd. mają swoje odrębne części, właściwe tylko sobie, ale w dużej mierze bazują na jednej lub kilku umiejętności powyżej. Na przykład praca w zespole obejmuje cele grupowe i znalezienie w grupie celów indywidualnych, komunikację z grupą oraz kontakt ze sobą, który prowadzi do zachowań asertywnych. Pierwszy i czwarty punkt z kolei stanowią trzon radzenia sobie ze stresem. 

Tak więc uczenia się żadnej z tych rzeczy nie uważam za powód do wstydu, wręcz przeciwnie, powstały tysiące publikacji, w tym wiele wprost lub pośrednio opartych na badaniach naukowych, które opisują wyżej wymienione problemy.

Dlaczego jednak twierdzę (punkt 2), że (oczywiście statystycznie ujmując, będą przecież osoby, które potrafią to lepiej ode mnie) tych rzeczy nie umiemy? Wynika to z kilku rzeczy:

• Wychowanie
• Szkoła
• Popkultura
• Technologia
• Błędne informacje
• Kultura organizacyjna w niektórych firmach
• Mniejsze grupy 

Szerzej mówimy o tym aspekcie w podcaście wraz Pawłem tutaj.

Obecnie jestem studentem 2. roku Szkoły Psychoterapii Integratywnej “Silva Rerum” w Warszawie. Jest to pełnoprawny nurt terapeutyczny należący do grupy podejść integracyjnych. Po ukończeniu takiej szkoły, odbyciu stażu klinicznego i zdaniu egzaminu każda taka osoba ma prawo do pomocy ludziom w charakterze psychoterapeuty, a nawet do pracy w placówkach klinicznych (np. w zespole złożonym także z psychiatrów i psychologów). Czasem studenci wykonują swoją praktykę już w trakcie szkoły, kiedy uzyskują pozytywną rekomendację od prowadzących i pracują posługując się tytułem “psychoterapeuta w szkoleniu”.

Szkoła psychoterapii to dla mnie również duży element pracy własnej, na przykład praca z genogramem, praca z filmem czy terapia grupowa.

Uważam, że rozwój osobisty w różnych grupach, nawet tych niszowych bardziej profesjonalne szkolenia (np. dla managerów w firmach IT) i wreszcie zainteresowanie psychoterapią stanowią dobre uzupełnienie dla siebie.

Grupy rozwoju, choć nieuregulowane i często zrzeszające członków, do których daleko mi z moimi wartościami, były nastawione na praktykę i konkretne działanie. Tego w innych miejscach mi brakuje. Ludzie z grup rozwojowych, nawet jeśli przyswajali i powielali materiał zawierający luki merytoryczne (czego nie popieram), zawsze szukali w nich praktyki i okazji do stania się lepszą wersją siebie (co już popieram).

Szkolenia managerskie uzupełniły wiele tych luk i nauczyły mnie krytycznego podejścia do psychologicznych nowinek. Zachęciły do śledzenia literatury związanej z błędami poznawczymi, ludzkim myśleniem, działaniem człowieka jako jednostki i w grupach, a także znaczenia aspektu ludzkiego w budowaniu zespołów.

Wreszcie szkoła terapii uwrażliwia mnie na to, jak jako człowiek reaguje na pewne zachowania, czym się kieruje i jaki wpływ na moje decyzje zawodowe ma to, czego doświadczam. Uczy, by być blisko siebie, nawet w miejscach, w których mało kto o tym myśli, bo wszyscy skupiają się na aspekcie biznesowym.

Praktyka z grup rozwojowych, profesjonalizm ze szkoleń managerskich i kontakt ze sobą znany mi z terapii, to połączenie, które oferuję Tobie w swoich materiałach i usługach.

Na ten moment w moich usługach nie ma psychoterapii sensu stricte. Nie znaczy to jednak, że nie zwracam uwagi na aspekt emocjonalny, i w razie kiedy zauważę, że właśnie psychoterapia jest czymś co mogłoby Tobie pomóc, wskażę Ci to, a Ty zdecydujesz czy się na nią zapiszesz – na ten moment z pewnością do kogoś innego.

Jeśli interesują Cię szkolenia lub warsztaty, zachęcam do zajrzenia tutaj.

W swojej pracy edukacyjnej czerpię przede wszystkim z trzech rodzajów doświadczeń i wiedzy:

Ponad 10-letnie doświadczenie w pracy ludźmi w różnych rolach w sektorze IT. Była to praca w rolach lidera działu, rekrutera, trenera, a także programisty i QA. Chociaż branża IT kojarzy się raczej z pracą indywidualną przy komputerze, w moim przypadku w większości była to praca z ludźmi.

Klasyczny rozwój osobisty z mocnym naciskiem na granice stosowalności różnych praw. Uważam, że dostępne na rynku szkolenia z rozwoju osobistego mogą zaoferować dużo wartości klientowi. Nie wylewam dziecka z kąpielą, skreślając całą tę branżę jako “smutnych kołczów”. Zamiast tego daję Tobie kompas, który pozwoli odróżnić skuteczne i bezpieczne rady, od złych i toksycznych. Lista szkoleń znajduje się na dole strony, choć szczerze wątpię, by była ona kompletna 🙂

Szkoła Psychoterapii Integratywnej oraz doświadczenia z własnej terapii indywidualnej i grupowej. Oficjalnie szkolę się w tym nurcie dopiero od 2023 roku, jednak zagadnienia związane z psychologią i psychoterapią interesowały mnie już od wielu lat.