The Paradigm

To nie jest coś, czego nauczysz się od większości trenerów na rynku. Oni o tym nawet nie wiedzą.

Takie sygnały wyluzowania lub spięcia będą wychodziły również na poziomie mowy ciała (i tonu głosu). Stąd pojawiały się swego czasu pomysły na rozwiązanie problemu z pewnością siebie poprzez symulowanie mowy ciała osoby pewnej siebie. Chociaż z założenia wydawałoby się do dobrym i sprytnym pomysłem, to jednak zawiera ono fundamentalny błąd koncepcyjny. Istnieją pewne szczególne momenty, w których umysł rejestruje zmianę mowy ciała danej osoby. Nie całościowa mowa ciała wpływa na to, jak odbieramy status innych osób, ale to, jak zareagowali oni (mową ciała) w określonych momentach (zwanych testami statusowymi). I problem jest w tym, że to są przeważnie momenty, które najmniej kontrolujemy siłą woli i w których najmniej pamiętamy o tym, by zachować odpowiednią mowę ciała. [i my Ci to na warsztacie pokażemy]

Ten rodzaj działań, oparty o modyfikację mowy ciała za pomocą siły woli zaliczyłbym do kategorii “działań opartych o samodyscyplinę”. To jest kolejna rzecz, która obnaża ich nieskuteczność. Skoro w tym wszystkim główną rolę gra bezwysiłkowość i luz, to oznacza, że tego praktycznie nie da się udawać (*z wyjątkiem przeszkolonych aktorów – niemniej ich szkolenie zawiera pewne mało znane elementy, podobne zresztą do tych, jakie pokazujemy na warsztacie). Nie można zwiększyć poziomu luzu poprzez samodyscyplinę. Nie można podejmując wysiłek, zmniejszyć jego poziom. 

I teraz, to wszystko o czym jest mowa, wiele osób będzie nazywało pewną wibracją, energią, aurą i tak dalej. To się może zdarzyć i nie obrażałbym się, gdyby tak to ktoś opisywał. Jest dla mnie nawet logiczne, dlaczego ludzie takich słów używają. Ponieważ jest to opis tego, JAK SIĘ CZUJĄ w towarzystwie innej osoby, bez wnikania w szczegóły (lub bez wiedzy i zrozumienia) z CZEGO WYNIKA to, jak się czują. Czyli jest “coś co na mnie mocno wpływa” + “coś, czego nie umiem wyjaśnić”, to większość osób myśli sobie “to słowo aura, vibe dobrze do tego pasuje”.

I niech sobie tak będzie, jeśli ktoś lubi tak mówić, i nie ma zamiaru tego wyjaśniać, to w porządku. Nie ma takiej potrzeby. Czy Ty jeśli czujesz się dobrze w towarzystwie kogoś, musisz uzasadniać, co takiego robi, że się tak dzieje? Nie, Zwykle się tym cieszysz i tyle. 

Natomiast warto jedną rzecz nadmienić. To, że wiele osób tak to nazywa, nie znaczy, że nie można dokładnie wskazać i opisać pewnych zachowań i postaw, a także sposobu myślenia i konstruowania świata takiej osoby. 

I być może dlatego, że wiele osób nazywa to vibem, inni próbują uzyskać, odtworzyć ten sam efekt przez jakieś rodzaje pracy z wibracją, których sami dokładnie nie rozumieją, albo chodzą do różnych dziwnych osób, które reklamują, że zajmują się taką pracą z energią/wibracją. Czasem też medytują, czytają książki o buddyzmie (co, swoją drogą, może być pomocne), jednak dziwią się, że ich wzrost energetyczny jest tylko krótkotrwały albo nie następuje wcale. Często też nie wiedzą właściwie, jakiego rodzaju “wzrostu” mieliby oczekiwać. 

Zmiana zewnętrzna vs głęboka zmiana wewnętrzna

Jednak w całym koncepcie “bycia sobą” jest i pewne słuszne spostrzeżenie. Mogłoby się wydawać, że posiadanie atutów takich jak wygląd uznawany społecznie za atrakcyjny, pieniądze czy sława sprawiają, że robimy wspomniane wyżej rzeczy bezwysiłkowo, a ich brak sprawia, że nadmiernie się staramy. To może też być co innego, na przykład pewne umiejętności lub zasoby pożądane w jakiejś grupie społecznej. 

Warto jednak zauważyć, że te przymioty same w sobie nie są odpowiedzialne za naszą pewność siebie, one sprawiają jedynie (i aż), że dajemy sobie przyzwolenie na pewne działania, na czucie się ze sobą “OK”. Na skierowanie uwagi na ludzi i relacje, a nie na wizerunek samego siebie. 

I teraz jest trochę tak, że jeśli dasz sobie to przyzwolenie, to często ludzie, odpow odpowiedzi je potwierdzą. I powstanie pewne zamknięte koło – bo skoro ludzie to potwierdzą i zaakceptują, to Ty powiesz sobie “aha, no to mogę się tak zachowywać”. I przyzwolenie zostanie potwierdzone. Dla takich osób, na przestrzeni życia powstają przekonania:

• nowo poznani ludzie traktują mnie dobrze

• relacje są przyjemne

• mogę się zachowywać wśród ludzi swobodnie

Natomiast jeśli ktoś tego przyzwolenia sobie nie daje i “zamyka się”, to często ludzie reagują na to pewnym wycofaniem, być może też nie doceniając tej osoby. Powstaje zatem potwierdzenie tego, że

• nowo poznani ludzie traktują mnie źle

• relacje są trudne

• nie mogę się zachowywać wśród ludzi swobodnie

Jest jeszcze coś. Jeżeli zaczynamy odbierać pierwsze oznaki braku zainteresowania, albo wręcz niechęci (nawet jeśli ktoś wysyła je nieświadomie, miał co innego na myśli, albo spreparował je celowo by czekać na naszą reakcję) to zmienia od razu naszą percepcję. Każdy człowiek ma w mózgu pewien element, który odpowiada za selektywną uwagę. Nazywa się on tworem siatkowatym. 

Ponieważ w ciągu całego życia, nawet jeśli mamy dopiero 25-30 lat, zdobywamy bardzo dużo informacji i doświadczeń, nie jesteśmy w stanie skoncentrować się i wyciągać z nich wniosków jednocześnie. Musimy coś wybrać i tego dokonuje mechanizm zwany selektywną uwagą, którą zarządza twór siatkowaty. 

Kiedy odbieramy negatywne sygnały, zaczynamy bardziej zwracać uwagę na swoje zachowanie (mówiąc kolokwialnie “bardziej uważać”), by nie popełnić błędu, a także zaczynamy być dla siebie coraz bardziej krytyczni, zwracając uwagę na każde swoje niedociągnięcie. Czy tych rzeczy wcześniej nie było? Nie. Ale wcześniej nie przeszkadzały nam i innym, teraz jednak zaczęliśmy się na nich skupiać. To w efekcie prowadzi do wzrostu napięcia i wysiłkowości, do tym bardziej aktywnego zabiegania o aprobatę innych. Tak (w dużym uproszczeniu) działa selektywna uwaga. 

To tłumaczy, dlaczego na temat pewności siebie, zwłaszcza, kiedy mówimy o pewności siebie wśród ludzi, opinie są skrajnie różne. Jedni mówią, że właściwie nie ma tutaj nawet czego się uczyć, bo to po prostu się dzieje, a inni, że nie da się tego nauczyć, bo to jest skrajnie trudne. To kto ma rację? 

I jest jeszcze inne pytanie – czy jeśli szedłem w życiu jedną drogą, mogę przeskoczyć teraz na tę drugą? 

Mogłoby się więc wydawać, że zewnętrzne przymioty są potrzebne, bo one były na początku. Potem wszystko poszło już siłą rozpędu, ale zaczęło się od tego, że ktoś miał jakiś atut, w oparciu o niego zachowywał się w sposób wyluzowany, co komunikowało pewność siebie i “ugruntował” pewną pozycję w grupie. 

Bardzo upraszczając można by powiedzieć:

• na początku był pewny siebie, bo miał jakiś zewnętrzny atut

• potem był pewny siebie, bo miał pozycję, którą miał bo wcześniej był pewny siebie

I patrząc na to powstaje dosyć logiczne pytanie: to czy nie można wyeliminować tego pierwszego elementu i po prostu zachowywać się w sposób pewny siebie, a potem wszystko się potwierdzi…? 

W tym miejscu wchodzą zazwyczaj propagatorzy “bycia sobą” i mówią: “to jest właśnie odpowiedź, kiedy byłbyś od początku sobą, wszystko by się potwierdziło. Nie potrzebujesz tamtych rzeczy, ponieważ Ty wystarczysz”. 

No dobrze, ale w jak dać sobie (spowrotem) przyzwolenie, które sam sobie zabrałem? Jak dać sobie na początku ten luz? Jak ja mam czuć, że “ja wystarczę”? 

Zanim odpowiem, wspomnę jeszcze o jednej rzeczy. Jeżeli źródłem przyzwolenia jest cokolwiek zewnętrznego to:

• sprawia to presję, by to coś szybko ujawnić

• jeśli ktoś pokazuje, że nie robi to na nim wrażenia, to pozostajemy bezsilni

• zawsze może znaleźć się ktoś, kto ma więcej danego atutu (np. lepszy wygląd i wtedy na powrót odbieramy sobie przyzwolenie)

• pojawia się obawa przed utratą atutu, a więc jest więcej do bronienia, co zmniejsza poczucie pewności siebie

• nawet jeśli udaje się nam przekonać ludzi do siebie, to mamy wrażenie, że nie są oni zainteresowani NAMI, naszą głęboką istotą, ale naszym zewnętrznym atutem

Nie prowadzi zatem do powstania głębokiej pewności siebie, ponieważ pod płaszczykiem zewnętrznego luzu, wciąż czai się niepokój o utratę atutów, a za tym, jak klocki domina poleci status, pewność siebie, poczucie wartości i wsparcie dla samego na siebie. 

To jest błędne koło w skali mikro.

Jest jeszcze analogiczne błędne koło w skali makro.

Bo tkwienie w poczucie wadliwości i bezradności zazwyczaj prowadzi do znacznego ograniczenia osiągnięć. Osiągnięcia oczywiście nie są wymagane do pewności siebie, o czym była już mowa, ale dopóki ktoś o tym nie wie, to zabiera sobie przyzwolenie nie mając atutów, więc właściwie są one wymagane. 

Ten skumulowany przez długi okres brak osiągnięć prowadzi do wniosków, że życie jest trudne i frustrujące a ja jestem w nim przegranym.

Zabieram sobie dostęp do zasobów, aby chronić się przed konfrontacja 

To się potwierdza i ludzie mnie ignorują lub nie ufają mi, widząc niespójność 

Ja to biorę do siebie i to potwierdza mój obraz siebie, że mogę sobie pozwolić tylko na tyle.

Dodatkowo prowadzi do rozpaczliwych aktów proszenia ludzi o potwierdzenie że jednak jestem czegoś wart ale ludzie tego nie łapią, bo widzę w nas desperację i koło się nakręca jako życie bez nadziei z rzadkimi desperackimi próbami wybrnięcia.

KLUCZEM JEST PRZERWANIE TEGO CYKLU I O ILE MI WIADOMO NIE JEST TO NIGDZIE PORZĄDNIE UCZONE. 

To czego my uczymy na tym warsztacie, to przerwanie tego cyklu w wielu miejscach i napędzenie go w dobrą stronę.

Jakie jest zatem rozwiązanie problemu?

1. Zauważenie że konstrukcja obrazu siebie jakiej się nauczyliśmy z socjalizacji jest na dłuższą metę błędna i zbyt sztywna.

2. Kwestionowanie myśli przez zrozumienie ich natury. Zrozumienie narracji rzeczywistości, jak one powstają i jak się mają do samej rzeczywistości.

3. Rozbrojenie połączenia między informacją zwrotną z otoczenia a modyfikacją obrazu siebie (decoupling, uncoupling) oraz przyzwoleniem 

4. Nauczenie się dawania przestrzeni emocjom, aby stały się znośne.

5. Zaplanowanie budowania cyklu w dobrą stronę 

6. Zbudowanie trwałych i realnych filarów podparcia obrazu siebie w oparciu i mierzalne efekty i zewnętrzne konsekwencje, a nie czyjeś zdanie.

Każdy z tych punktów można by rozwijać i podać przykłady, jednak pracę nad tym pozostawiamy już na warsztat. 

Co się stanie, kiedy uda Ci się wcielić te 6 punktów w życie?

Trudno oczekiwać, że nagle staniesz się tak pewny/pewna siebie, że wszyscy natychmiast zauważą zmianę i będą traktować Cię inaczej. To by było dawania naiwnych obietnic bez pokrycia. 

Na początku, może się jeszcze zdarzać, że krytyka będzie Cię boleć, zwłaszcza, gdy ktoś wskaże coś, co naprawdę robisz źle i na czym jednocześnie Ci zależy. Różnica będzie polegała jednak na tym, że tego typu słowa nie będą już dotykały Ciebie na głębokim poziomie i godziły w obraz siebie. 

A jeśli nawet pojawią się myśli “jestem beznadziejny” itd., będziesz w stanie zauważać to, jako część procesu i zignorować.

Po pewnym czasie myśli te będą się pojawiać coraz rzadziej, a Ty będziesz doświadczać coraz bardziej stabilnego stanu. To sprawi, że eksponowanie się na ocenę, czy krytykę nie będzie już ryzykiem, bo Ty będziesz wiedzieć, że nic złego nie może się stać. I to znowu zwiększy pewność siebie, bo pewność siebie to przeciwieństwo obaw.

Nauczysz się także, jak sprawdzać rzeczywistość na własną rękę, by nikt inny, nie był w stanie “zaczarować Cię” swoim obrazem świata i Ciebie i narzucić tego, jak Ty masz patrzeć na siebie. 

Twój umysł będzie całkowicie zwolniony od myślenia “jak wypadam”, “jak mnie ocenią”, a to sprawi, że mnóstwo uwagi będzie kierowane na sytuację, która się dzieje. Dzięki temu bardzo często będziesz w stanie dobrać optymalne słowa i zachowanie do sytuacji, zupełnie bezwysiłkowo, a ludzie będą zaskoczeni, jak świetnie i łatwo odnajdujesz się w każdej sytuacji.

Jeżeli czujesz, że to o Tobie, że masz wrażenie, że w końcu ktoś zrozumiał, o co w tym wszystkim NAPRAWDĘ chodzi, to nie czekaj. Zapisz się na listę tutaj!